“Dünya üstüme geliyor.”

Bu sözler benim değil, on beş yaşında ki kızımın sözleri ve şöyle devam ediyor, “zaten herkes benden bir şey bekliyor, ders çalış, odanı topla, zayıfla biraz, az konuş, ödevlerini yap, kardeşine iyi davran ……..anne ben nasıl yapayım bunların hepsini. Offf her şeyden nefret ediyorum bazen.”

İçim acıyor dinlerken, maalesef çok haklı sözlerinde. Son zamanlar da ben de kendimi sıklıkla komut verirken yakalıyorum çocuklarıma. Dümdüz ifadelerle hiçbir duygu içermeyen komutlar ;

“yemeğini ye, odanı topla, dersini yap, kitap oku, bilgisayarı bırak, banyo yap, erken yat, hadi kalk, çabuk ol, hızlan….”

Neyim ben; kışla yöneticisi mi, komutan veya koğuş amiri mi ?

Günümüz koşullarında yaşamın getirdiği düzene yetişebilmek ve çocuklarımı da bu koşu da yeterince hızlı tutabilmek için elimde sözel kırbacımla ortalıkta gezinen bir düzen sağlayıcıya dönüşmüşüm.

Bu komutlar dilime yerleşmeden önce , şöyle ifadeler kullanırdım ;

“ bunu istiyor musun, sen bilirsin, nasıl istersen…”

Bugün geldiğim nokta da , çocuğuma “sen bilirsin” nasıl diyebilirim, çünkü o ne bilir, onu kendi haline bırakırsam eğer mutlaka başarısızlığa doğru gider ve başarısız olursa hayatta yerleşeceği konum hem onun hem benim için tahammül edilemez olur.

Zamane çocuklarına “Nasıl istersen” demeye gör, muhakkak olmaz şeyler isteyecekler ve yine ders odağından sınav başarısı amacından uzaklaşıp yarışta geriler de kalacaklar.

Hele bir de “bunu istiyor musun” diye bir soru var ki akıllara zarar. Düşünsenize örneğin çocuğunuza şu soruyu soruyorsunuz ;

“ Çocuğum TEOG sınavına girmek istiyor musun ?” … nasıl bir his yarattı siz de. Akıl almaz değil mi, böyle bir soru o yaşta bir çocuğa sorulur mu, hatta üniversite sınavında bile sorulmaz diye düşünüyoruz hepimiz. Evet haklısınız günümüz koşullarında bu sorular sorulamaz çocuklarımıza. Zaten sormaya kalktığınız da alacağınız cevabın anlamlı olacağı meçhul, büyük ihtimal sorduğunuz sorunun içeriğini bile algılayamayacak.

Sürekli komutlarla, yapılması şart olanlarla, yetişilmesi zorunlu puanlarla, aşılması gereken barajlarla ve herkesten önce varılması gereken hedeflerle kaplı küçük akıllarının, kendilerine dair yöneltilen bir soruyu algılayabileceğini pek sanmıyorum.

Ben şu andan itibaren kendime bir söz veriyorum; artık komut verici koğuş amiri görevimden istifa ediyorum. Benim dışımda ki sebeplerle belirlenmiş bir yol da, bir takım yanlış eğitim politikalarının yarattığı düzene bir anne olarak hizmet etmeyi reddediyorum.

Ve şunu tüm kalbimle iddia ediyorum ;

Benim çocuklarım hangi okulda okurlarsa okusunlar, hangi mesleği seçerlerse seçsinler ve yaşamda hangi konuma yerleşirlerse yerleşsinler BEN ONLARI TÜM KALBİMLE SEVMEYE VE ONLARI OLDUKLARI HALİYLE KABUL ETMEYE devam edeceğim.

1427 Toplam 1 Bugün
Yazar: Sema Deniz

Yorum Bırak